Źródłem wszystkich zjawisk 
Zarówno samsary jak i nirwany 
Jest natura umysłu, pusta, świetlista, 
Wszechobejmująca, rozległa jak niebo. 

Spoczywając w stanie ogromu podobnego do nieba, 
Rozluźnij się w jego otwartości, pozostań w otwartości, 
Połącz się ze stanem podobnym do nieba: 
Naturalnie będzie się to działo 
W coraz większym rozluźnieniu. 
Doskonale! 

Jeżeli osiągniesz mistrzostwo 
W tej metodzie łączenia umysłu z poglądem, 
Twoje urzeczywistnienie będzie 
W naturalny sposób ogromne. 
Tak jak słońce swobodnie świeci w przestrzeni, 
Twoje współczucie obejmie wszystkie nieurzeczywistnione istoty.

Nie jestem może tu autorytetem, ale mogę napisać jak ja to widzę. Nie ma żadnego wyparcia, po prostu zaczyna się doświadczać tego, co już i tak zawsze było, tylko nasza skrzywiona przez wiarę w ego percepcja zakrywała. Gdy to przekonanie o istnieniu ego puszcza, luzuje się lgnięcie (do atrakcyjnych obiektów) i odpychanie (niechcianych obiektów) – w to miejsce powstaje wolna przestrzeń doświadczenia. Wszystko zaczyna wydarzać się naturalnie, elementy łączą się w jedną całość i można mówić o współistnieniu (w opozycji do istnienia na poziomie ego – gdy człowiek postrzega się w oddzieleniu od innych i nieustannie musi tworzyć własną relację wobec otaczającego go zewnętrznego świata). Współistnienie to wychodzi od umysłu/ świadomości i związane jest z nieograniczonością, rosnącym poczuciem wolności (koncepcje ego to granice, które stawia nasza uwarunkowana percepcja).

Ciężko dojść do tego na poziomie konceptualnym. Najlepiej spróbować uchylić okno w swoim domku świadomości, by poczuć słońce, wiatr i zapach ziemi. Ego to projekcja (myśli, wyobrażeń, poglądów, przekonań) – nic realnego – najlepiej się pracuje z nią przy pomocy medytacji, gdy zatrzymuje się ją choć na chwilkę.

Śniło mi się, że znalazłam się w miejscu, gdzie spotkałam wielu znajomych. Przypomniałam sobie tam ok. 20-30 wcieleń, podczas których pracowałam nad czymś (niestety nad czym – wyciekło mi z pamięci po przebudzeniu). Mogłam patrzyć dowolnie na ciąg wcieleń (jakaś wiązka świadomości): wybrałam te konkretne do przypomnienia ze względu na te zadania, nad którymi pracowałam. Wcześniej też były i po tamtych też były następne wcielenia.
Potem przyszedł kolega i dał mi do ręki jakiś gadżet, który miał wspomóc mnie w walce z lękiem. Wzięłam go do ręki i zaczął napływać lęk. Nie wiedziałam, że to będzie tak na serio, prawdziwie odczuwalne. Zamiast tworzyć źródła lęku spojrzałam w sam lęk i rozwiał się.
Potem chodząc po okolicy spotykałam znajomych. Powiedzieli, że już nie będą udawać, że nic się nie dzieje, że już teraz mogę być świadoma tego, co się tam dzieje (kiedyś nieraz w oobe bywało tak, że brałam udział w jakichś zadaniach i gdy odzyskiwałam zwykłą świadomość wszyscy którzy to zauważyli, udawali, że nic się nie dzieje i są tam przypadkiem, a wręcz starali się mnie pozbyć).
Potem przypomniano mi moją bratnią duszę i było fajne spotkanie z badaczami świadomości (moja bratnia duszka jest oczywiście jednym z nich). Widziałam, jak się wciela i potem mnie nie poznaje (być może to było holograficzne wspomnienie)…

A potem najdziwniejsze z badawczego punktu widzenia. Obudziłam się z tamtą świadomością i mogłam zaobserwować dziwny proces w umyśle. Zaczęły wracać wspomnienia z obecnego życia i normalnie zastępowały tamte wspomnienia i tamtą świadomość wypierając ją. Jakby w celu zachowania ciągłości zdarzeń i ciągu życia pamięć zdarzeń sprzed snu spinała się z pamięcią obecną i zasłaniała, a wręcz zastępowała pamięć z innego obszaru… Zadziwiające zjawisko, niemniej skuteczne.

- J.Ś Dilgo Kjentse Rinpocze

Codzienna praktyka dzogchen polega po prostu na osiągnięciu kompletnie pozbawionej troski akceptacji, nielimitowanej otwartości dla wszystkich pojawiających się sytuacji.

Powinniśmy mieć świadomość otwartości jako podłoża naszych emocji i tworzyć relacje z ludźmi pozbawione sztuczności, manipulacji lub jakiejkolwiek strategii.

Powinniśmy doświadczać wszystkiego w pełni, nigdy nie wycofując się do wewnątrz tak jak świstak chowający się w swojej norze. Ta praktyka wyzwala potężną energię, która jest zwykle hamowana przez mentalny proces utrzymywania ustalonych punktów odniesienia.

Odniesieniowość – czyli ustalanie jakichś założeń, jak być powinno – jest procesem, poprzez który wycofujemy się od bezpośredniego doświadczania codziennego życia.

Bycie obecnym w każdej chwili może początkowo wywołać lęk. Lecz poprzez powitanie wrażenia jakim jest lęk z całkowitą otwartością, ucinamy bariery wytworzone przez nawykowe wzorce emocjonalne.

Kiedy zajmiemy się praktykami odkrywającymi przestrzeń, powinniśmy osiągnąć uczucie otwierania się nas samych całkowicie na cały wszechświat. Powinniśmy otworzyć się z absolutną prostotą i nagością umysłu. Jest to potężna i zwyczajna praktyka zrzucania naszej samo ochronnej maski.

Nie powinniśmy tworzyć w naszej medytacji rozróżnienia pomiędzy percepcją a obszarem percepcji. Nie powinniśmy być kimś kto obserwuje mysz. Powinniśmy uświadomić sobie, że celem medytacji nie jest „głębokie wejście w siebie” lub odseparowanie się od świata. Praktyka powinna być pełna wolności i nie konceptualna, spontaniczna, poprzez stałą introspekcję i koncentrację. Rozległa, niezapoczątkowana, samo-rozbłyskująca przestrzeń mądrości jest podstawą istnienia – jest początkiem i końcem pomieszania. Obecność świadomości w pierwotnym stanie, jest bezstronna względem oświecenia lub braku oświecenia. Ta podstawa istnienia, która znana jest jako czysty lub pierwotny umysł jest źródłem, w którym powstają wszystkie zjawiska. Jest ona znana jako wielka matka, jako łono potencjalności, w którym wzrastają i rozpuszczają się wszystkie rzeczy w naturalnej samo-doskonałości i absolutnej spontaniczności.

Wszystkie aspekty zjawisk są zupełnie czyste i przejrzyste. Cały wszechświat jest otwarty i pełen przepływu – wszystko wzajemnie się przenika. Widząc wszystkie rzeczy jako nagie , czyste i wolne od zaciemnień, nie ma niczego do osiągnięcia czy uświadomienia. Natura zjawisk przejawia się spontanicznie i jest naturalnie obecna w wykraczającej poza czas świadomości. Wszystko jest spontanicznie doskonałe po prostu takie jakie jest. Wszystkie zjawiska manifestują się w swej unikatowej formie, jako część ciągle zmieniającego się modelu (wzoru, ornamentu). Te modele tętnią życiem pełnym znaczenia i wagi, w każdym momencie. Mimo to nie jest ważne chwytanie się tych zjawisk poza momentem, w którym się przejawiają.

Jest to taniec pięciu elementów, w którym materia jest symbolem energii, a energia jest symbolem pustki. Jesteśmy symbolem naszego własnego oświecenia. Bez wysiłku lub jakiejkolwiek praktyki, wyzwolenie lub oświecenie jest już dla nas dostępne w tym momencie.

Codzienna praktyka dzogchen jest jedynie codziennym życiem, po prostu. Odkąd nierozwinięty stan nie istnieje, nie ma potrzeby, żeby zachowywać się w jakiś szczególny sposób lub osiągnąć cokolwiek ponad lub poza to czym aktualnie jesteś. Nie powinieneś mieć uczucia usiłowania osiągnięcia jakiegoś „niesamowitego celu” czy też „zaawansowanego stanu”.

Usiłowanie zdobycia takiego stanu jest neurozą, która jedynie nas warunkuje i służy zaciemnieniu swobodnego przepływu umysłu. Powinniśmy również unikać myślenia o nas samych jako o bezwartościowych osobach- jesteśmy naturalnie wolni i nieuwarunkowani. Jesteśmy w swej własnej naturze oświeceni i nie brakuje nam niczego. Gdy zajmujemy się praktyką medytacji, powinniśmy czuć, że jest to tak samo naturalne jak jedzenie, oddychanie czy wydalanie. Nie powinno to stać się specjalnym czy oficjalnym wydarzeniem, rozdętym przez podniosłość i powagę. Powinniśmy sobie uświadomić, że medytacja wykracza poza wysiłek, praktykę, cele, osiągnięcia i dualność wyzwolenia i braku wyzwolenia. Medytacja jest zawsze idealna. Nie ma w niej nic, co należałoby poprawiać. Odkąd wszystko co się pojawia jest jedynie grą umysłu, nie ma niesatysfakcjonującej medytacji i nie ma potrzeby, żeby osądzać myśli jako dobre czy złe. Powinniśmy jedynie po prostu siedzieć. Jedynie spoczywać w miejscu w którym jesteś wraz z twoim własnym uwarunkowaniem, takim jakim jest. Zapomnij o potrzebie odczuwania samoświadomości. Nie musimy myśleć: „Teraz medytuję”. Nasza praktyka powinna być pozbawiona wysiłku, pozbawiona nacisku, pozbawiona prób kontrolowania lub wymuszania i pozbawiona próbowania , by osiągnąć „pokój”.

Jeśli odkryjemy, że przeszkadzamy samym sobie w którykolwiek z tych sposobów, przestajemy medytować i po prostu odpoczywamy lub relaksujemy się przez chwilę. Następnie wracamy do medytacji. Jeśli mamy „ciekawe doświadczenia” czy to podczas czy po medytacji, powinniśmy unikać robienia z tego czegoś specjalnego. Spędzanie czasu, myśląc o doświadczeniach jest zakłóceniem spokoju i próbą wejścia w nienaturalny stan umysłu. Te „ciekawe doświadczenia „ są po prostu znakami praktyki i powinny być traktowane jako przelotne wydarzenia. Nie powinniśmy próbować ponownie ich doświadczyć, ponieważ taka próba służy jedynie zaburzeniu naturalnej spontaniczności przejawienia umysłu.

Wszystkie zjawiska /przejawienia są całkowicie nowe i świeże, absolutnie unikatowe i całkowicie wolne od wszelkich koncepcji z przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Są doświadczane poza czasem. Ciągły przepływ nowych odkryć, ujawnień i inspiracji, które ukazują się w każdym momencie, jest manifestacją naszej przejrzystości. Powinniśmy nauczyć się postrzegać codzienne życie jako mandalę – świetliste frędzle doświadczenia, które promieniuje spontanicznie, z pustej natury naszego istnienia. Aspektami naszej mandali, są codziennie postrzegane przedmioty naszego codziennego doświadczenia, poruszające się w tańcu lub grze wszechświata. Poprzez tą symbolikę, wewnętrzny nauczyciel ujawnia głębokie i ostateczne znaczenie istnienia. Dlatego powinniśmy być naturalni i spontaniczni, akceptując i ucząc się ze wszystkiego. To umożliwia nam dostrzegać ironię i zabawną stronę zdarzeń, które normalnie nas irytują.

W medytacji możemy postrzegać poprzez iluzję przeszłości, teraźniejszości i przyszłości- nasze doświadczenie staje się kontynuacją teraźniejszości. Przeszłość jest jedynie niesolidnym wspomnieniem przechowywanym w teraźniejszości. Przyszłość jest jedynie projekcją naszych obecnych koncepcji. Teraźniejszość sama w sobie pierzcha, tak szybko jak tylko próbujemy się jej chwycić. Więc po co się kłopotać w próbie utworzenia iluzji istnienia, jakiegoś solidnego podłoża? Powinniśmy wyzwolić się z naszych przeszłych wspomnień i uprzedzeń dotyczących medytacji. Każdy moment medytacji jest kompletnie unikatowy i pełen potencjalności. Z taką świadomością, nie będziemy potrafili osądzać naszej medytacji poprzez przeszłe doświadczenia, suchą teorię lub pustą retorykę. Mówiąc prosto, zagłębianie się bezpośrednio w medytację w tym momencie, całym naszym jestestwem, wolne od uprzedzeń, znudzenia czy podekscytowania jest stanem oświecenia.

przetłumaczył Tomek Barczak

dla Khandro Ling Poland,

korekta Kunzang Dechen Dorje

Pozdrawiam wszystkich

Conchita

Jakiś czas temu miałam sen, w którym spotkałam pewną kobietę. Podświadomie bardzo się jej bałam, wydawało mi się, że chce mnie zabić, bo emanowała niszczącą mocą. Jednak, zamiast mnie zabić pomogła mi – usunęła mi blokady wewnętrzne tak po prostu . Popłynęła energia, uruchomiona zablokowana energia – chciałam płakać z ogromnej życiowej ulgi i żalu nad straconymi chwilami życia, w których nie mogłam w pełni wyrażać się. Dalej z powodu naporu energii wszystko zaczęło rozpadać się na cząstki, wszystko postrzegałam jako cząstki energii/materii – co dawało ciekawe efekty przy ruchu :). Po obudzeniu okazało się, że skutek utrzymał się i blokada rzeczywiście zniknęła, co widać/ czuć w życiu na codzień.

Jakiś czas później zwróciłam się do niej z prośbą o pomoc, ogólną pomoc. Jeszcze tej samej nocy miałam OBE, w którym mogłam znaleść się w miejscach, w których chciałam, które mogłyby mi jakoś pomóc, poprawić nastrój, pomóc w odpoczynku (wybrałam bezludną wyspę a potem nurkowanie w oceanie). Podczas tych doświadczeń zrozumiałam, doświadczyłam tego, że zewnętrzne miejsca, okoliczności nie mogą mi w niczym pomóc, nie mają żadnego wpływu, świadomość mimo różnych zewnętrznych doświadczeń była niezmienna, na głębszym poziomie wszystko było tym samym. Gdy to zrozumiałam pojawił się przede mną obraz medytującej osoby pod kierunkiem duchowego nauczyciela jako wskazówka, porada na przyszłość… Piękna lekcja.

Potem zaczęłam doświadczać częściej i dłużej przejrzystej świadomości, ale każde utożsamianie się z pragnieniem/ lgnięcie-odpychanie /sztuczne ego zaciemniało ją. Jako, że jeszcze dużo tego we mnie, to dużo było tego zaciemnienia (szczególnie ostatnio). Jednak generalnie wszystko stało się prostsze, a mechanizmy zaciemnienia wewnętrznego bardziej przejrzyste.

Ostatnio, zainspirowana wpisem Herbinki postanowiłam rzucić przed snem w przestrzeń prośbę o kontakt z większą świadomością. Przyśniło mi się, że dostrajam się do wspólnego poziomu świadomościu i z tej pozycji znajduję się w przedmiotach nieożywionych. We śnie były to ciężkie betonowe bloki. Odpowiednia intencja ruchu sporawiała, że bloki przewracały się niejako same z siebie. Ach, szkoda, że to był tylko sen…